Zaduj, zaduj, ty vitriku

1.

Zaduj, zaduj, ty vitriku z ľisyka blyzkoho,

mene zvodyť ďakovaňa za ňaňka svojoho.

[:Ony sobi zasluhujuť vďaku moju totu,

za ochotu i za starisť i ťažku robotu.:]

2.

Tot naš ňaňko od maleňka ťažkyj žyvot maly,

bo chodyly holo, boso i holodovaly.

[:Od maleňka do roboty zaprjahnuty byly,

by pro sebe i pro braťiv na chľib zarobyly.:]

3.

V starij chyži pid ľisykom iz mamkov byvaly,

ťažko z bidov, ne v rozkošu ďitočky chovaly.

[:Radše od gamby odňaly chľiba ostatňoho,

žeby holo ne zaznaly, dribny ďity joho.:]

4.

Žeby ďity ne musyly v takij biďi žyty,

musyv ňaňko ľubyj v ľisi barz ťažko robyty.

[:Či dodž padav, či sňih kuryv, či paľci ščipalo,

ňaňko robyv do zamľiťa, bo jisty trebalo.:]

5.

By nam ňaňko išči požyv, modľu sja za ňoho,

choc sja trjasuť od roboty, stary ručky joho.

[:I na doloňach išči vydno mozoľi trvaly,

stary ručky a i nožky i kroky pomaly.:]